ఐతజాజ్ హసన్ బంగాష్

చాలామంది నిన్న ఐతజాజ్ గురించి వార్త చదివే వుంటారు. చదవనివారి కోసం...ఐతజాజ్ పాకిస్తాన్లోని ఉత్తర ఖైబర్ పఖ్తుంఖ్వా ప్రావిన్స్ లోని హంగు జిల్లాకు చెందిన 14 యేళ్ళ అబ్బాయి. కిందటి సోమవారం ఆ అబ్బాయి స్కూల్ కి వెళ్తున్నప్పుడు స్కూల్ యూనిఫాం లో ఉన్న సూయిసైడ్ బాంబర్ ఆ అబ్బాయిని స్కూల్ అడ్రస్స్ అడగడంతో అనుమానపడి, ఆ బాంబర్ ని రాళ్ళతో కొట్టి తరమడానికి ప్రయత్నించి, అది వీలుకాక, పెనుగులాడి ఆ ప్రయత్నంలో ప్రాణాలు కోల్పోయాడు.

        ఈ వార్త చదివిన దగ్గర్నుండి ఒకటే ఆలోచన. ఐతజాజ్ తనేం చేస్తున్నాడో తెలిసే చేసివుంటాడా? తెలిసి, తెలిసి ఒక టీనేజ్ లో ఉన్న అబ్బాయి, తన ప్రాణాలను అంత బేఖాతరుగా పణం పెట్టగలడా? అనుమానంతో తనతో పాటు ఉన్న స్నేహితులు దూరం జరుగుతోంటే, ఆ నిముషంలో తనేమనుకొని ఉంటాడు? తల్చుకుంటుంటే కడుపులో బాధగా ఉంది.  ఒకవేళ ఐతజాజ్ కి కనుక అనుమానం రాకపోయినా, ఆ బాంబర్ ని ఆపలేకపోయినా, ఆ స్కూల్ లోని 1000 మంది పిల్లల పరిస్థితి తల్చుకుంటేనే భయంగా ఉంది. 

        కానీ...ఐతజాజ్ వాళ్ళ అమ్మ, నాన్న పొద్దున స్కూల్ కి వెళ్తుంటే ఏమని చెప్పి ఉంటారు? మనకులాగే...జాగ్రత్తగా వెళ్ళు, స్కూల్లో చెప్పింది శ్రద్ధగా విను అనేకదా. పొద్దున అలిగో, పోట్లాడో, నవ్వుతూనో, ఏదో కావాలి అని గొడవ చేసో వెళ్ళిన పిల్లాడు, ఇక ఎన్నటికి తిరిగిరాడని తెలిసిన క్షణాన వాళ్ళు కన్నీటి సంద్రాలైపోయి ఉంటారు కదా.

         అకాల మరణం ఎవరిదైనా బాధాకరమే. కానీ ఇలా తమ తప్పేమి లేకుండా, కొంతమంది మానవత్వం లేని మనుషుల చర్యలవల్ల ప్రాణాలు పోగట్టుకున్న పిల్లల గురించి విన్నప్పుడు, మనుషుల మధ్యే ఉన్నామా అని అనుమానం వస్తుంది.   


CNN లో ఈ వార్త: http://www.cnn.com/2014/01/11/world/asia/pakistan-boy-bravery-award/

సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు

ఏదైనా పండగకు "శుభాకాంక్షలు" అని రాస్తుంటే, "పాఠకులకు, ప్రచురణ కర్తలకు శుభాకాంక్షలు" అని ఈనాడూ పేపర్ లో వేసేది గుర్తు వస్తుంది. చిన్నప్పుడు "పండగ శుభాకాంక్షలు", లేదా "హాప్పీ పొంగల్" (I just hate the mass "happy..." messages in cellphones) అని ఎవరికి చెప్పినట్టు గుర్తు లేదు. ఎవరి మొహంలో చూసినా ఆ పండగ సంతోషం కనిపించేది. అది పండగకు మా ఇంటికి వచ్చే నూర్ అంకుల్ మొహంలో అయినా, రంజాన్ కి షమ్షాద్ ఆంటీ చేసే బిర్యాని, ఖీర్ తినడానికి వెళ్ళినప్పుడు నా మొహంలో అయినా...

 

చిన్ని, చిన్ని ఆనందాలు

ఒక్కోసారి చిన్న, చిన్న విషయాలు కూడా ఎంత ఆనందాన్ని ఇస్తాయి కదా. నిన్న ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్తూ, కార్ స్టార్ట్ చేయగానే రేడియో లో ఈ పాట వేసారు.

ఆ ప్రోగ్రాం "రాత్" అనే పదం వచ్చే పాటల గురించి అనుకుంటా.

మొదటి పాట అయిపోగానే ఈ పాట.

మనం యూట్యూబ్ లో నో, ఏదో ఒక వెబ్ సైట్లోనో, లేదా సీడీల్లోనో మనకు ఇష్టమైన పాటలు ఎప్పుడైనా వినవచ్చు. కానీ రేడియోలో మనకు ఇష్టమైన పాటలు వస్తే భలే ఆనందమేస్తుంది కదూ :) 

ఈ రెండు పాటలు వినగానే 90'ల్లో నేను చూసిన హైదరాబాద్ గుర్తు వస్తుంది. అప్పటికింకా పూర్తిగా మహానగరీకరణ చెందని హైదరాబాద్. ఆ గుల్ మొహర్ చెట్లు, ఆ చిన్న చిన్న గలీలు, ఇరానీ చాయ్, విజయనగర్ కాలనీ లో నేను కొన్నాళ్ళూ గడిపిన ఒక అందమైన ఇల్లు...ఓహ్. ఆ నాటి హైదరాబాద్లో ఒక ఎనిగ్మా...నఖాబ్ వేసుకున్న అమ్మాయి ముఖంలా.
ఇప్పటి హైదరాబాద్ లో అప్పటి అందమేదీ కనిపించదు, ఎందుకనో ??

కొత్త ప్రారంభం

చాన్నాళ్ళ తర్వాత ఇవ్వాళ ఎందుకో బ్లాగ్ గుర్తు వచ్చింది. కొత్త సంవత్సరంలో ఏ రిజల్యూషన్స్ చేసుకోలేదు,కాబట్టి బ్లాగ్లో అప్పుడప్పుడూ నేను చదివిన పుస్తకాల పైన, విన్న పాటలపైన, చూసిన సినిమాలపైన అభిప్రాయాలు రాద్దామని అనుకుంటున్నాను.

ముందుగా...గత రెండు సంవత్సరాలుగా మనసంతా చికాగ్గా ఉండేది. పెద్ద కష్టాలు కాదు కానీ, చిన్న చిన్న చిరాకులైతే ఉండేవి. 2013 లో ఈ చిరాకులన్నీ తీరిపోయాయి. రోజూ చూస్తూనే ఉంటాం, చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళలో ఎంతమంది, వాళ్ళ స్వయంకృతమో, ప్రారబ్ధమో కానీ, తెలిసో/తెలియకుండానో సమస్యల సుడిగుండాల్లో చిక్కుకుని మునిగిపోతుండడం. కొంతమంది ఆ సమస్యలనుండి బయటపడి ఒడ్డుకి చేరగలరు, కొంతమంది మధ్యలోనే ఈదడం మానేస్తారు.

అలాంటి మునిగిపోయే సుడిగుండాల్లో పడకుండా నా చేయి పట్టుకుని ఈ భవసాగరాన్ని దాటిస్తున్న భగవంతునికి మనసారా వేల, వేల కృతజ్ఞతలు. 

నాకు అతి ఇష్టమైన రెండు భక్తిగీతాలు...